به همه ي مادران

مادر( تو را كي برده ام از ياد )

زني دل خسته مغموم

به درگاه دري معلوم

با دستاني پر از شوق ُ

با چشماني همه معصوم

ته هر كوچه مي كاود

مرا در حسرت ديدار

مرا تا بوسه مي سپارد

تو بغض آخرين ديدار

برو اي باد بگو اي باد

تر را كي برده ام از ياد

تو را مادر غم آخر

در اين ظلمت شب بيدار

تو را كي برده ام از ياد

برو اي باد بگو اي باد

كه من پيش تو مي آيم

به دست من تب شعري است

كه در دست تو مي سپارم

در اين ماتم شب تكرار

تو بغض آخرين ديدار

مرا تا بوسه اي بسپار

بر اين درگاه بي ياور

مرا مادر غم آخر

تو را كي مي برم از ياد

تو را كي برده ام از ياد

تو را مادر غم آخر

تو بغض آخرين ديدار

ببين بي تو چه دل تنگم

چه غمگينم چه بي رنگم

جزء آغوشت پناهي نيست

حلالم كن اگه سنگم

اين ترانه بر اساس شعري از اردلان سرفراز عزيز به نام مادر نوشته شد

اگه تو نباشي مادر زندگي هميشه سرده   بدونه مهر مادر زندگي لبريز درده

همه ي شعرم مادر مي سپارم  به دست باد  كه خاك پاي تو باشه

تو هم يك بوسه اي بسپار بر اين درگاه بي ياور

تو اي مادر تو اي مادر  تو را كي برده ام از ياد

تو را در ياد خواهم داشت

13/6/86   جلالي         پايان

به شاملو

با تو...

با تو يه گام تا به دريا

با تو يك شعر تا به رويا

با تو يك موج رو ي ابرا

با تو يك راه ته پيوند

با تو يك زلف همه جنگل

با تو يك بغض همه فرياد

با تو يك روز ته لحظه

با تو آفتاب زده لبخند

با تو يك آه قد سوزن

با تو يك عشق قد پيرهن

عطر ناب همين آهنگ

وقت لمس ِ بوسه با تن

با تو غصه قد يك آه

با تو قصه خيلي كوتاه

با تو يك شروع تازه

وقت خوب هر سحر گاه

رو به اين سكوت ديوار

دست از اين گلايه بردار

من نگاهم از تو سرشار

دست من اما كه خالي

با تو تا اوج غزل هام

ته خواب سبز رويام

از تو ديروز تا به فردا

مي رسم با بي خيالي

19/6/86 جلالي پايان

ماهي ي ِ تنگ بلورم

تو دل يه شيشه ي تنگ

از دل درياها دورم

گنگ ام ُ خسته ُ دل تنگ

ماهي ي ِ تنگ بلورم

ته خواب سبز بودن

خواب دريا رو مي بينم

تو خيالم رو تن موج

به تن ابرا رسيدم

اما هر چي كه مي بينم

سقف آسمون ته آبي است

غرق آبم اي خدايا

اما آب دريا ها نيست

دل من شكسته از اين

شيشه ي تنگ تنهايي

تنگ تر از قفس همين جاس

جاي من كه اينجا ها نيست

همه روياي ِ تو هر شب

آبي ي ِ نيلي درياس

رفتن ِ خونه واسه من

ديگه مثل خود درياس

كاش مي شد تو خواب دريا

غرق در آبش بميرم

بزنه بوسه به من موج

توي ساحل جون بگيرم

گم بشم تو عمق دريا

كاشكي تو دريا بميرم

دورم از دريا خدايا

توي اين شهر غريب ام

توي اين تنگ بلورم

خسته از هر چي فريب ام

خسته از ديدني هستم

پشت اين شيشه ي دل تنگ

عشق من تنها رهايي است

با توام صياد دل تنگ

27/6/86 جلالي پايان

به اردلان سرفراز ترانه سراي عاشقانه ها

اگه جاي من بودي

كاشكي دنيا رو يه لحظه

از تو چشم من مي ديدي

يا مثل من از لب شب

ظعنه ي زخم مي شنيدي

شايد اون وقته كه مي شد

كه به حرفم مي رسيدي

حرفي كه همش مي گفتم

مثل من درد نكشيدي

اگه گريه ات بي صدا شد

تو چشات ابري نمونده

اگه از دفتر رويات

كسي يك ورق نخونده

شايد اون وقته كه مي شد

كه به حرفم مي رسيدي

حرفي كه همش مي گفتم

مثل من درد نكشيدي

اگه چشمات بيقرار بود

هر غروب دلواپس يار

اگه دستات بي پناه بود

روي شونه ات سر نذاشت يار

تازه اون وقته مي فهمي

چي كشيدم چي نديدم

تازه اون وقته مي فهمي

چي كشيدم چي نديدم

اگه سينه ات پر آه شد

از يه حسرت دل انگيز

يا فصل شكفتن تو

شده فصل تلخ پاييز

اگه غم هر لحظه هر جا

تو رو باز نشونه مي رفت

واژه هاي تلخ ُ‌ ممتد

واسه ي تو ترانه مي گفت

تازه اون وقته كه مي شد

كه به حرفم مي رسيدي

حرفي كه همش مي گفتم

مثل من درد نكشيدي

اگه يك روزي كه ديدي

تو فقط بدي مي بيني

هر چي خوبي ميكني باز

ولي باز بدي مي بيني

تازه اون وقته مي گفتي

كه خدايا خسته از تمام دنيام

خسته از تمام رويام

بسه ديگه بد آوردن

پس كجاس خوشبختي ما

يه جرعه خوشبختي مي خوام

آه خدايا آه خدايا

13/6/86 جلالي پايان

23/6/86   جلالي      پايان

به نيما ي بزرگ

داروگ

خشك آمد كشت گاه من 

كنارکشت همسايه

نمانده برتن اين خاك 

به جزء تنهايي سايه

بخون داروگ بخون داروگ 

بخون بارون بباره

بخون از ابر تيره 

جاي بارون خون بباره

نيامد اين طرف ديگر سواري

ببین خشک شد تک درخت این حوالی 

ترك برداشت ز تيغ ِ كهنه ي آفتاب

جدار ني شكست از فقر آبي

بخون داروگ بخون داروگ 

بخون بارون بباره

بخون از ابر تيره 

جاي بارون خون بباره

بخون داروگ كه ابر سنگين درده

ز بغض دل ، كه اين مرد گريه كرده

به پاس يك شب ِ آرام بخون جون

كه اين شبهاي مهتابي كه سرده

بخون داروگ بخون داروگ 

بخون بارون بباره

بخون از ابر تيره 

جاي بارون خون بباره

به ميراث ِ گل سرخ ُ شقايق

به بغض ِ تلخ اين شب گرد عاشق

به اسم پاكي ي رودخونه هامون

بخون داروگ اگه تلخه حقایق

بخون داروگ بخون داروگ 

بخون بارون بباره

بخون از ابر تيره 

جاي بارون خون بباره

بر بساطي كه بساطي  نيست

در جهاني كه نشاطي نيست

به ريگ داغ ِ این صحراي تشنه 

به كويري كه حياتي نيست

بخون داروگ بخون داروگ 

بخون بارون بباره

بخون از ابر تيره 

جاي بارون خون بباره

جلالي پايان

به اویس و آرزو

يكي بوديم

يكي بوديم يا تو يا من  

حرف اول كي بود زد

قصه مون رسيد به اينجا

نمي دونم كي شروع كرد

حرف اول كي بود زد

كي مي گفت خنده ات قشنگه

كي مي گفت براي خنده ات

دل من يه عمري تنگه

كي ميگفت وقتي مي خندي

خنده به لبات مي شينه

ته اون خنده ي نابت

آدم هر چي رو مي بينه

وقتي چشمام مي بندم

سوي تو پر مي گشودم

وقتي از گلچين لبهات

خنده هاتو مي ربودم

عشقمون با چي شروع شد

با سلام ِ پر ِ ترديد

قصه مون كجا كشيد ه

راهي نيست به جزء كه تبعيد

عشقمون با چي شروع شد

گل خنده يا نگاه بود

طعم تلخ خنده هامون

مي گه عمرمون تباه بود

۸۶/۸/۲۳ جلالي  پايان

راز بُهت !

روي شن زاراي دريا

مث ِ طيف ِ يه غبارم

مث موج ِ خسته اينجا

اسير ِ پاي سوارم

فكر بد عهدي بادم

عشقي كه دس تو دادم

فكر ويران شدن از عشق

ته خواب ِ يه جهادم

من خودم رمز سكوتم

راز بهت يه نگاهم

رنگ ِ يادم تو غريبي

رنگ ِ تيره ي گناهم

از شبيخون ِ تهاجم

يه مسافر توي راهم

 پشت يك شب ِ شكسته

پر نبض ِ تند ِ آهم

مث موج خسته ز ساحل

تك و تنها مونده با دل

۸۶/۸/۷ جلالی پایان 

بي صدا فرياد كن

نذار كه دست سايه ها

به تن خورشيد برسه

نذار كه بيراهه ي شب

يه عمق ترديد برسه

بذار كه از صداي تو

بشكفه سبزينه ي رود

از تو بذار شروع بشه

اين قصه ي بود ُ نبود

به اين سكوت بي نفس

بي صدا فرياد كن به شب

سكوت بشكن از حريق

به یاد ِ خشمِ ِ مرد  شب

۸۶/۱۲/۱جلالي پايان

آشتي ي ِ پلنگ

وقتي كه آمدي 

بي آشتي ي ِپلنگ

وقتي كه جشم ِ تو 

خون بود تو حرص ِ جنگ

در حلقه پيچيدم 

بر نيزه خنديدم

در لحظه ي معراج 

يك بار تو را ديدم

در حلقه ي شمشير 

در حلقه اعدام

خوندم عزيز عشق 

تو رو فقط با نام

خوب شد رسيدي تو 

در خواب ِ‌ اين باور

وقتي كه جان مي دم 

در لحظه ي آخر

وقتي تو آمدي 

از سرزمين دور

از قله ي غرور 

با مستي ُ سرور

۸۵/۱۲/۶ جلالي پايان

لبخند پنهاني

بيا از زخم چينين

گريه هاي من لبخندي بچين

كه تمام گريه هاي من لبخندي است پنهاني

۸۷/۱/۲۱ جلالي         پايان

به فدریکو گارسیا لورکای بزرگ

حقيقت است

آه ، چه سخته ، خواستن تو

اونجوري كه من مي خواستم

خيلي سخته ، داشتن تو

اونجوري كه من مي خواستم

خيلي سخته ، خيلي سخته

باورم كن ، باورم كن

خيلي سخته تو خيالت

تو باهاش حرف بزني

اما تا وقتي مي بيني

نداري حرف كفتني

خيلي سخته تو چشاش

نتوني كه ديگه زل زد

اوني كه عشق تو دزديد

زخمي به قلبت نشون كرد

خيلي سخته جاي نفرت

جاي كينه

بكاري فقط تو سينه

لين يه حس ُ تا هميشه

رو غبار سرد شيشه

كني فرياد ، بنويسي

دوس داري اونو هميشه

خيلي سخته كه بريزي

پشت به اون قطره ي اشكي

اما زير لب بخندي

نكنه يه وقت كه شكي

دوست داري اونو هنوزم

خيلي سخته ، تكيه دادن

سر بروي كنج ِ ديوار

تن اون ديوار ، كه يكبار

رو سرت شده كه آوار

خيلي سخته ، خيلي سخته

باورم كن ، باورم كن

خيلي سخته كه ببيني

يار تو با يكي ديگه

بشكني تو خلوت خود

زير لب آروم بگي باز

گل من باغچه ي نو مبارك

گل من باغچه ي نو مبارك

حقيقت است : آه چه سخت اشت خواستنت آن گونه كه من مي خواهمت . فدريكو گارسيا لوركا

تمام ترانه من تفسير اين دو خط بود غزل بانوي ترانه هام

6/6/86 جلالي پايان

به شاملوي بزرگ

ظهر مرداد

شب گل بوسه ها پژمرد

سپيده بي تبسم مرد

وقتي دساي ِ خورشيد ُ

شبي تا آينه مي برد

قرار واپسين ديدار

تو ظهر تيره ي مرداد

دوباره دشنه مي زد شب

به بغض كهنه ي فرياد

تو داغ بوسه ي ِ دستات

تنم از رعشه مي لرزيد

توي تاريكي ي فردا

از اين بي سايه مي ترسيد

چراغ روشنائي ها

شكست از وحشت آيدا

كدوم بي مايه دست مي برد

تاريخ ُ تو شب رويا

از رو لب سپيده

تبسم ُ كي دزديد

تو هرج و مرج رويا 

كي بود صدامو نشنيد

كي سنگ زده به فانوس

كي رنگ پاشيد به رويا

كي بند زده به آتيش

كي سد زده رو دريا

مرثيه ي ا ُمرداد

مرثيه هاي فرياد

مرثيه غزل بود

اين همه حجم فرياد

يغماي عزيز چه زيبا نوشت مرداد را چگونه تاب آوريم ،‌ مرداد درد ، مرداد سرد ، مرداد سكوت ، مرداد حماقت ، مرداد بي پناه ، مرداد لال و بغض ، مرداد بيداد ، بي فرياد ، مرداد بي بامداد را چگونه تاب آوريم

8/9/84 جلالي پايان

مرا از اينجا مي بري

اينجا به من تو مي رسي

آنور بن بست خيال

مرا با خود تو مي بري

به مرز خوشبخت وصال

مرا با خود تو مي بري

به خواب خوب كودكي

به بازي يه قل دو قل

به خونه ي عروسكي

مرا از اينجا مي بري

از حجم سرد اين قفس

تا كه به هم تكيه كنيم

براي هم باشيم و بس

15/1/87 جلالي پايان

رويا ي ناز

اي تو تكرار همه ثانيه ها

ماندني تر از همه آئينه ها

با تو معنا مي شود تكرار من

اي تو تكرار من ُ تكرار ما

نازنيني كس نديده اين چنين

هر نفس با تو شوم شور آفرين

نقشي از روياي دل ناز مني

خود شروع كن كه سر آغاز مني

در حريم خلوت رنگين من

با همه عشق بال پرواز مني

نازنيني كس نديده اين چنين

هر نفس با تو شوم شور آفرين

طوطي من از قفس پر وا نكن

راهي ، ردي در قفس پيدا نكن

روياي ناب مرا فنا نكن

من به معناي تو ميرسم چنين

نازنيني كس نديده اين چنين

هر نفس با تو شوم شور آفرين

با عبورت چشمم ُ بي خواب نكن

اشك من را راهي مهتاب نكن

قلب بيمار مرا بي تاب نكن

در تن جاري اين شعر آفرين

نازنيني كس نديده اين چنين

هر نفس با تو شوم شور آفرين

ديده ام در ديده ام تر مي شود

از ته اين خواب تلخ

دل چه آسان مي شود پرپر چنين

از سكوت صبر تلخ

19/3/86 جلالي پايان

مسافر

مسافر آي مسافر

اي شب زده ، اي عابر

جاده رو مي شناسي

مثل مرغ مهاجر

منم مثل تو خسته ام

از اين غروب پاييز

از اين طلوع تلخ ِ

رو به شب ِ غم انگيز

تو آخرين ناجي ي ِ

زخم گل شقايق

زمين نخور بلند شو

اي تك سوار عاشق

منو هجوم گريه

تو و ُ شباي ‌‌‌‌ ِ پرواز

منو يه روياي پوچ

تو وُ هواي آواز

من قصه نخونده

اسير دست جاده

يه خاطر فراموش

تو اما راه آغاز

7/10/83 جلالي پايان 

چه مي پرسي

چه مي پرسي از اين خاموش

از اين لب تشنه ي بي هوش

از اين تن مرده ي بي سر

بگو جلاد غول پيكر

چه مي پرسي از اين رويا

ز ِ ذهن ِ كور ِ نابينا

چه مي پرسي از اين پرپر

بگو جلاد ِ غول پيكر

چه مي پرسي از اين لب ها

وقتي پاك ِ سوال ِ شب

چه مي پرسي از اين بيمار

وقتي خواب ِ تو مرگ تب

چه مي پرسي از اين پرپر

از اين تن مرده ي بي سر

بگو جلاد غول پيكر

از من چه مي پرسي جلاد وقتي صورت را پاك مي كني

4/2/86 جلالي پايان