آواي ِ سكوتم

درهياهوي ِ پريشان

گم شد آواي ِ سكوتم

من به خط ِ صفر رسيدم

من در اوج یه سقوطم

نه به افسانه رسيدم

نه ، به ِ اوج ِ قصه هامون

نه به منزلگه ليلي

نه خود ِ شاه پريون

اي سكوت مادر فرياد

بغضم از تو شده آواز

سازم از تو جان گرفته

جانم از تو شده دلباز

برگ و بارم پراز ياد

مي شكفت در باور باد

نعره كن بغض خوش آهنگ

اي سكوت مادر فرياد

توي زلف شب اندوه

گم شدم در اين هياهو

تو بگو چراغ ِ جادو

مادرم فرياد ِ من كو

زندگيم لبريز ِ فرياد

كاش سكوتم با خودم بود

كه بگيرد دست ِ من را

كاش سكوتم با خودم بود

13/8/87  جلالي           پايان