گذر زمان
 

نشسته كنج ِ تنهايي
غروب ِ داغ  ِ پاييزه
هجوم  ِ وحشي ي ِ‌ يادها
دل انگيزه ، غم انگيزه
 
به دور ازهايو هوي ِ شهر
نشسته كنج ِ تنهايي
به لب نيشخندي از رويا
به عمر ِ مونده تو راهي
 
چه خوب با ضربه مي كوبد
كه پتك عقربه بر سر
چه زود دير مي شود گاهي
گذشت عمرُ ، زمان آخر
 
جم و تفريق عمرم را
چه زيبا مي كند بر پا
به گوشم مي كند بانگي
نمانده فرصتي بر جا
 
ولي ما همچنان اينيم
كه خود را آينه مي بيني
ولي افسوس دگر دير است
مرا آلوده مي چيني
 
چه دورم ميكند از من
ز دوست و آشنا دشمن
به هر تاك اش كه نزديكم
به مرگ ِ باور ِ خويشتن
 
گذر از حال و روز من
عبور كن از غم ديروز
به لبخندي تو راضي باش
اگر عمر است همين امروز

 
 
13/8/87                  پايان