درخت و خونه

روي ِ تك درخت خونه

ديگه كنجشك نميشينه

زنگ اين در خراب ُ

ديگه هيچ كس نمي بينه

تك و تنها و ُ اسيرم

توي اين شش گوش ِ ديوار

مي شمرم روزا رو اما

فرصتي نيست نازنين يار

حالا وقت رفتن ماس

گرچه سخته ! دل بريدن

منو با خاطره سر كن

منو به حافظه بسپار

مي دونم سخته عزيزم

اما چاره اي نمونده

قصه مون مثل تمومه

قصه هاس خودم مي دونم

بيش از اين نكن دل و خون

اي  تو همراه صميمي

هر كجا باشي تو اونجا

ميام ُ اونجا مي مونم

اين عذاب ِ سرنوشت

روي صفحه هاي تقدير

اوني كه بالا  نشسته

مي كنه خوابا رُ تعبير

گاهي وقتا ياد من كن

گل سوسن گل لادن

گرچه رامون خيلي دور ِ

اما تنهام  نذا با من

نذار سهم من هميشه

باشه حسرت باشه عادت

بذار اين عكس قديمي

توي قاب بخوابه راحت

تكرار گذشته ها رو

خط بكش با حرف تازه

بشنو حرفمو تو اين بار

كه دنيا به تو مي نازه

29/9/84                   پايان