حصار

همه دنيا چار ديواريست

همه جاش پر از تنهائيست

ادماش تنهاي تنهان

پر حس بيقراريست

يه حصار بي حصاره

شهري كه ديوار نداره

زندگي زندون تنگه

كه ديگه فايده نداره

4/8/87                   پايان

دیوونه

مثل بادِ دیوونه

وقتي تنهام تو خونه

با خودم حرف می زنم

تا به اينه مي رسم

مي گم اين خود منم

كه دارم حرف مي زنم

دور خودم مي گردمو

كوچه ها رُ دور مي زنم

 
از اين اتاق به اون اتاق

حيرون و گنگ دور مي زنم

به آينه كه تا مي رسم

  
مي گم كه ايا اين منم

4/8/87                پايان

اين كيه

فكر و خيال اين كيه

كه منو با خود مي بره

وقتي نباشه پيش من

آستين ام از گريه تره

13/7/87                       پايان